Abstrahując od całej filozoficznej czy intelektualnej podbudowy, Dance Alive jest po prostu pieszczotą dla ciała, wydechem dla umysłu. Następuje dotlenienie i szybsza regeneracja. Uwalniają się napięcia, uaktywniają obszary zapomniane, czy też po prostu zaniedbane przez nasz tryb życia. To taka rekapitulacja w ruchu, przy muzyce. Pozwalamy ciału wyrzucić z siebie to, co chce wyrzucić, pozwalamy mu poruszać się tak, aby mogło wreszcie wziąć sobie to, czego potrzebuje. Inaczej niż na co dzień, gdy każemy mu wstawać, pracować, jeść w konkretnych, często sztywnych i nienaturalnych ramach. Gdy zaciskamy szczękę w sztucznym uśmiechu, ponieważ nie możemy na spotkaniu z szefem pomachać łokciem, porobić głupich min dla rozluźnienia, czy położyć się na chwilę, aby odpocząć. Gdy wciskamy się w niewygodne ubranie, aby ładniej wyglądać. Gdy wciskamy się w niewygodne życie, aby się dopasować.

Tak tresujemy ciało, że z czasem nawet gdy może, gdy jest na to przestrzeń, nie potrafi się rozluźnić, nie potrafi sobie odpuścić. Tracimy świadomy kontakt z tym, czego potrzebujemy, co jest dla nas dobre. Nie wiemy, kiedy i co nas boli, sygnały docierają wielką paczką, gdy już są na tyle intensywne, abyśmy je zauważyli. Nie wiemy, kiedy jesteśmy głodni, ile i czego mamy zjeść. Nie wiemy, gdzie mamy dno miednicy, ani tym bardziej jak odpowiednio napiąć i rozluźnić jego mięśnie, które podtrzymują nasze wnętrzności. Nie wiemy, jak pozbyć się bólu w konkretnym obszarze, chcemy go na siłę wyrzucić i napinamy się jeszcze bardziej.

A przecież wystarczy przypomnieć sobie, przypomnieć ciału, jak to jest oddychać pełną piersią, jak to jest śmiać się i turlać po ziemi, jak to jest swobodnie przeciągać się w różne strony rano i w ciągu dnia, gdy tylko poczujemy impuls. Jak to jest szaleć do upadłego, albo pławić się w miękkim dryfowaniu. Wystarczy przypomnieć sobie, jak przyjemny i pomocny może być dotyk drugiego człowieka, jak wzruszające spojrzenie głęboko w oczy. A przede wszystkim, jak uwalniająca świadomość, że możemy sami sobie zaufać i że mamy w sobie wszystko, czego nam w danym momencie potrzeba.

„Przenieś uwagę w głąb ciała. Pozwól mu się przeciągać, turlać, bujać, napinać i rozluźniać, tak jak ma na to ochotę. Niczego nie musisz zmieniać, donikąd nie musisz dążyć. To nie musi być ładne, nie musi być jakiekolwiek. Nie musisz się nikomu podobać, nie musisz podobać się nawet sobie. To nie musi w żaden konkretny sposób wyglądać. Twoje ciało bardzo dobrze wie, jak się poruszać, wystarczy mu na to pozwolić.”

Dance Alive można tańczyć samemu. Wystarczy włączyć ulubioną muzykę, wsłuchać się w ciało i pozwolić mu odkrywać własny taniec. Podczas zajęć prowadzonych mamy jednak okazję bardziej metodycznie zmierzyć się z własnymi ograniczeniami. Prowadząc warsztat, obserwuję grupę i swoje ciało, które działa troszkę jak miernik. Ćwiczenia staram się dobierać tak, aby je jak najlepiej dopasować do procesu grupy i poszczególnych osób. Jak zawsze, dróg jest wiele, więc sama idę za tym, co żywe we mnie. Gdy tańczymy sami, mamy naturalną tendencję poruszania się tak, jak nam wygodniej, czasem bardzo skutecznie omijając miejsca, które wymagają więcej cierpliwości, które są dla nas wyzwaniem. Najwyższym, niezaprzeczalnym atutem w uczestniczeniu w Dance Alive jest możliwość podarowania sobie luksusu spędzenia czasu wyłącznie ze sobą i dla siebie. Zostawiamy dom, dzieci, męża, teściową. Mamy cudowną okazję usunąć ze swojego ciała stare śmieci i zainwestować w piękniejszą przyszłość.
I to jest piękne.